MAKALE ARTICLE

Amaç: Bu çalışma, 6 Şubat 2023 depremlerinin ardından, afetin 3. yılında deprem bölgesinde tıpta uzmanlık eğitiminin durumunu değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Yöntem: Çalışma; gözlem, deneyim ve görüşmelerin yanı sıra, depremden en çok etkilenen altı ilde görev yapan 151 öğretim üyesi ve araştırma görevlisinin katıldığı çevrimiçi anket verilerine dayanmaktadır. Ayrıca ilgili kurumlara ait ikincil veriler ve internet kaynakları incelenmiştir. Bulgular: Bulgular, iller arasında önemli farklılıklar olduğunu göstermektedir. Hatay ve Adıyaman’da öğretim üyesi sayısı ve eğitim koşulları afet öncesi düzeyin gerisindedir. Kahramanmaraş’ta öğretim üyesi sayısı artmış olmakla birlikte derslik yetersizlikleri sürmektedir. Adana’da eğitim faaliyetleri, hasar gören hastane nedeniyle farklı bir sağlık kuruluşunda sınırlı kapasite ile devam etmektedir. Malatya’da uzmanlık eğitimi büyük ölçüde toparlanmış ve afet öncesine yakın bir düzeye ulaşmıştır. Gaziantep’te ise eğitim faaliyetleri genel olarak sürdürülmektedir. Katılımcıların önemli bir bölümü yaşam koşulları ve eğitim altyapısını afet öncesine göre daha geride olarak değerlendirmiştir. Sonuç: Afet, bölgede tıpta uzmanlık eğitimini önemli ölçüde etkilemiştir. Kurumlar toparlanma sürecinde ilerleme kaydetmiş olmakla birlikte özellikle Hatay, Adıyaman ve Adana’da eğitim ve yaşam koşulları henüz afet öncesi düzeye ulaşmamıştır. Bölgedeki zorlu yaşam koşulları, uzmanlık eğitimi tercihlerinde olumsuz etki yaratmaya devam etmektedir.   

Objective: This study aims to evaluate the status of medical residency training in the earthquake-affected region in the third year following the February 6, 2023 earthquakes in Türkiye. Methods: The study is based on observations, experiences, and interviews, as well as data obtained from an online survey conducted with 151 participants, including faculty members and residents from six provinces most affected by the disaster. In addition, secondary data from relevant institutions and online sources were reviewed. Results: The findings indicate significant inter-provincial differences. In Hatay and Adıyaman, both the number of faculty members and training conditions remain below pre-disaster levels. In Kahramanmaraş, although the number of faculty members has increased, shortages in educational facilities persist. In Adana, training activities continue in an alternative healthcare facility with limited capacity due to damage to the main hospital. In Malatya, residency training has largely recovered and is close to pre-disaster conditions. In Gaziantep, training activities are ongoing. A substantial proportion of participants reported that living conditions and educational infrastructure remain worse than before the disaster.  Conclusion: The disaster has significantly affected medical residency training in the region. Although institutions have made progress in the recovery process, training and living conditions—particularly in Hatay, Adana and Adıyaman—have not yet returned to pre-disaster levels. Challenges in living conditions continue to negatively influence residency preferences in the region.